Latest articles on AI, technology, and software development.
شرکتهای Northrop Grumman و Starfish Space مأموریتهای تجاری افزایش عمر را روی ماهوارههای واقعی و با پول واقعی اجرا میکنند. حذف زبالههای فضایی واقعی همچنان یک پروژه نمایشی با بودجه دولتی است و سالها با اولین قرارداد پرداختی خود فاصله دارد.
Tianwen-2 به شبهقمر Kamoʻoalewa رسید، در حالی که Hayabusa2 از کنار سیارک دوتایی تماسی Torifune گذر کرد — همزمانی نادری که نشان داد هر دو جرم، غریبتر از آن چیزی هستند که پیشبینی میشد.
شرکت Varda Space Industries تاکنون شش مأموریت تولید مداری را انجام داده و با موفقیت به جو بازگشته است، در حالی که استارتآپ بریتانیایی Space Forge پلاسما را در دمای ۱٬۰۰۰ درجه سانتیگراد در یک ماهواره آزاد-پرواز رشد داده است. دیگر هیچکدام یک نمایش نیستند و هر دو به سوی تولید تجاری منظم پیش میروند.
آستروسکیل، اوربیت فب و نورثروپ گرامن از ارائههای پاورپوینت به انتقال واقعی سوخت در مدار حرکت میکنند. مأموریت سوخترسانی نیروی فضایی در تابستان امسال نقطهای است که خدمات در مدار از یک آزمایش به زیرساخت تبدیل میشود.
با ۵۰ هزار قطعه زباله در مدار و بیش از ۱.۲ میلیون جایگاه ماهوارهای پیشنهادی، مدار نزدیک زمین یک منبع مشترک بدون حاکمیت الزامآور است. آبشار کسلر که میتواند ما را در زمین محبوس کند، علمی-تخیلی نیست — بلکه یک ناکامی سیاستی در حال وقوع است.
ایستگاه فضایی بینالمللی در سال ۲۰۳۰ از مدار خارج میشود. ناسا هیچ جایگزین دولتی برنامهریزی نکرده است. در عوض، چهار ایستگاه خصوصی در حال توسعه فعال هستند که مدل کسبوکار آنها تحقیق و تولید تجاری و گردشگری است. در اینجا وضعیت واقعی هر برنامه آورده شده است.
پس از یک رشته انفجارهای تماشایی و موانع نظارتی، استارشیپ اسپیسایکس در اواخر سال ۲۰۲۵ نخستین پرواز مداری کاملاً موفق خود را به پایان رساند – با گرفتن بوستر Super Heavy با بازوهای مکانیکی برج پرتاب و اثبات این که معماری بازاستفاده کامل از ابتدا تا انتها کار میکند.
برنامه آرتمیس ناسا قرار بود تا سال ۲۰۲۴ انسان را به ماه بازگرداند. آرتمیس ۲ هنوز پرتاب نشده، آرتمیس ۳ به زودترین حالت به ۲۰۲۷ موکول شده، و استارشیپ اسپیسایکس - که قرار است فرودگر ماه باشد - هنوز تأییدیه سرنشیندار را نگرفته. این گزارش صادقانه از وضعیت فعلی برنامه، آنچه واقعاً کار میکند، و آنچه هنوز باید درست پیش برود.
در بیشتر سالهای دهه ۲۰۲۰، اسپیسایکس تقریباً بدون رقیب بر بازار جهانی پرتاب فضایی فرمانروایی میکرد. در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، نیو گلن (New Glenn) از بلو اوریجین، Vulcan Centaur از ULA و ناوگان رو به رشد راکتلب تصویر را تغییر دادهاند — نه با شکست دادن اسپیسایکس، بلکه با تبدیل شدن به گزینههای جایگزین واقعی برای نخستین بار.
پرسویرنس از سال ۲۰۲۱ نمونههای سنگ مریخی ذخیره کرده است. بازگرداندن آنها اولویت اول علم سیارهای است، اما یک بررسی مستقل نشان داد معماری اصلی میتواند ۱۱ میلیارد دلار هزینه داشته باشد.
تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) اکنون بیش از سه سال است که در حال فعالیت است. نتایج بهدستآمده صرفاً تأیید پیشبینیهای اخترشناسان نبوده؛ بلکه در چندین مورد، بازنگری جدی در مدلهای شکلگیری کهکشانها، شیمی جو سیارات و جهان اولیه را ضروری ساخته است. در ادامه، خلاصهای از دستاوردهای علمی این تلسکوپ ارائه میشود.
برنامه CLPS ناسا قرار بود رقابت و کارایی هزینه را برای دسترسی به سطح ماه به ارمغان بیاورد. دو سال پس از اولین سقوطها و شکستهای جزئی، این برنامه نتایج واقعی تولید میکند. در اینجا تصویر واقعی صنعت فرودگرهای تجاری ماه در سال ۲۰۲۶ را میبینید.