Latest articles on AI, technology, and software development.
در بیشتر سالهای دهه ۲۰۲۰، اسپیسایکس تقریباً بدون رقیب بر بازار جهانی پرتاب فضایی فرمانروایی میکرد. در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، نیو گلن (New Glenn) از بلو اوریجین، Vulcan Centaur از ULA و ناوگان رو به رشد راکتلب تصویر را تغییر دادهاند — نه با شکست دادن اسپیسایکس، بلکه با تبدیل شدن به گزینههای جایگزین واقعی برای نخستین بار.
پرسویرنس از سال ۲۰۲۱ نمونههای سنگ مریخی ذخیره کرده است. بازگرداندن آنها اولویت اول علم سیارهای است، اما یک بررسی مستقل نشان داد معماری اصلی میتواند ۱۱ میلیارد دلار هزینه داشته باشد.
تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) اکنون بیش از سه سال است که در حال فعالیت است. نتایج بهدستآمده صرفاً تأیید پیشبینیهای اخترشناسان نبوده؛ بلکه در چندین مورد، بازنگری جدی در مدلهای شکلگیری کهکشانها، شیمی جو سیارات و جهان اولیه را ضروری ساخته است. در ادامه، خلاصهای از دستاوردهای علمی این تلسکوپ ارائه میشود.
برنامه CLPS ناسا قرار بود رقابت و کارایی هزینه را برای دسترسی به سطح ماه به ارمغان بیاورد. دو سال پس از اولین سقوطها و شکستهای جزئی، این برنامه نتایج واقعی تولید میکند. در اینجا تصویر واقعی صنعت فرودگرهای تجاری ماه در سال ۲۰۲۶ را میبینید.
ناسا تأیید کرده است که ایستگاه فضایی بینالمللی در سال 2030 از مدار خارج میشود. سه ایستگاه تجاری — ایستگاه Axiom، استارلب و اربیital ریف — برای پر کردن این خلأ در رقابت هستند. در اینجا وضعیت هر پروژه در سال 2026 و مفهوم این انتقال برای علم در مدار پایین زمین آمده است.
در مدار زمین حدود ۲۷۰۰۰ شیء ردیابیشده و حدود ۱۳۰ میلیون قطعهای که برای فهرستبندی بسیار کوچک هستند تخمین زده میشود. خطر یک شکست آبشاری که لایههای کامل مداری را غیرقابل استفاده کند — سندرم کسلر — دیگر نظری نیست. حذف فعال زبالهها اکنون یک صنعت سرمایهگذاری شده است.
ایستگاه فضایی بینالمللی قرار است در سال ۲۰۳۰ بهطور کنترلشده از مدار خارج شود. ناسا پیشتر با شرکتهای Axiom Space، Starlab و Orbital Reef برای جایگزینی آن قرارداد بسته است. این که این جایگزینها دقیقاً چه شکلی دارند و آیا بهموقع آماده خواهند شد، داستانی است که صنعت فضایی بیش از همه زیر نظر دارد.
دروازه قمری (Lunar Gateway) سالها از جدول زمانی اولیه خود عقب افتاده و هزینهاش دو برابر شده است. اما در میان فشار بودجهای، پیچیدگی سیاسی و مصالحههای مهندسی، همچنان معتبرترین ساختار برای حضور پایدار انسان در فراتر از مدار پایین زمین باقی میماند.
آرتمیس ۲ در آوریل ۲۰۲۶ چهار فضانورد را تا ۴۰۰۰ مایلی ماه برد – اولین انسانها پس از ۱۹۷۲ که از مدار زمین خارج شدند. ناسا سپس دروازه قمری (Lunar Gateway) را لغو کرد و ۲۰ میلیارد دلار را به سمت پایگاه سطحی هدایت کرد. فرودگرهای تجاری هر چند ماه یک بار پرواز میکنند. چین هم برنامه پایگاه دائمی خودش را دارد. منطق سفر به ماه از کاوش به اشغال تغییر کرده است.
پایگاه ماه Gateway حداقل تا ۲۰۳۱ به تأخیر افتاده، در حالی که Axiom Space و Starlab زودتر از ایستگاه خود ناسا به مرحله عملیاتی میرسند.
ناسا ۱۳ منطقه کاندید برای فرود آرتمیس III در نزدیکی قطب جنوب ماه تأیید کرده. دادههای توپوگرافی از LRO نشون میده چرا فرود در اینجا از نظر فنی سختتر از آپولو است — و چرا بازده علمی این مأموریت توجیهکننده ریسکهاش هست.
پس از سالها ارائه پیشنهادهای رقابتی، ناسا و آژانس فضایی اروپا معماری نهایی کمپ پایگاهی آرتمیس را برای قطب جنوبی ماه مشخص کردند. حالا بیایید نگاهی دقیق به این طراحی داشته باشیم. سوال این است که چه عواملی هدف ۲۰۳۰ را واقعی و قابل دسترس میکند و کدام بخشها همچنان حل نشده باقی مانده است.