Turborepo، Nx و Bazel: تفاوت واقعی کش کردن build در monorepo در ۲۰۲۶

ابزارهای build مونوریپو همه یه حرف رو میزنن: ورودیهای هر task رو هش کن، اگه قبلاً با همین هش build شده بود رد بشو، و cache رو بین تیم به اشتراک بذار تا هیچکس چیزی رو که همتیمیش ده دقیقه پیش build کرده دوباره build نکنه. ابزارهای Turborepo، Nx و Bazel همه این کار رو میکنن. حرف اصلی این مقاله اینه که این وعده فقط ۲۰ درصد آسانِ ماجراست. تفاوتهای واقعی این ابزارها در صحت cache، اجرای از راه دور، و اتفاقی که وقتی یه repo از چند صد پکیج رد میکنه میافته خودشون رو نشون میدن — و این تفاوتها خیلی بیشتر از جداول مقایسهای بازاریابی باید انتخاب رو تعیین کنن.
ابزار Turborepo: سریع برای شروع، ضمانتهای محدودتر
جذابیت Turborepo اینه که میتونی یه بعدازظهره به یه مونوریپوی JavaScript یا TypeScript موجود وصلش کنی. یه pipeline در فایل turbo.json تعریف میکنی که وابستگیهای task رو مشخص میکنه (مثلاً build به lint وابستهست، test به build وابستهست). بعد Turborepo ورودیهای هر task رو هش میکنه — فایلهای سورس، environment variable هایی که صریحاً اعلام کردی، و خروجی task های بالادستی — تا تصمیم بگیره اجرا کنه یا از cache برگردونه.
مشکل اصلی اینجاست: همون کلمه «صریحاً». صحت cache در Turborepo به این بستگی داره که تو هر ورودیای که روی خروجی task تأثیر میذاره رو اعلام کنی — از جمله environment variable ها. یه دونه رو جا بذاری — یه feature flag، یه API base URL که موقع build داخلش پخته شده — و Turborepo با اطمینان کامل یه build کششدهی قدیمی برمیگردونه که خروجی واقعی برای مقدار جدید اون environment variable رو نشون نمیده. این باگ نیست؛ این بدهبستانِ یه ابزار سبکه که build ها رو در محیط ایزوله اجرا نمیکنه. تیمهایی که سراغ Turborepo میرن و بعد گیر این مشکل میافتن معمولاً با بیش از حد اعلام کردن ورودیها واکنش نشون میدن — که این کار آروم آروم همون cache hit rate ای رو که اصلاً به خاطرش Turborepo رو انتخاب کرده بودن خراب میکنه.
در Nx: یه گراف dependency که میشه ازش query گرفت، به علاوه همون مبادلهی caching
مدل caching مبتنی بر content-hash در Nx با Turborepo مشترکه — همون نقاط قوت، همون ضعف مربوط به تعریف صریح input — ولی یه ویژگی اضافه میکنه که هر چی repo بزرگتر بشه، اهمیتش بیشتر میشه: یه گراف پروژهی واقعی که میشه ازش query گرفت. دستورهای nx graph و nx affected بهت اجازه میدن بپرسی «این تغییر دقیقاً کدوم پروژهها رو تحت تأثیر میذاره» و فقط برای همون زیرمجموعه task اجرا کنی. Turborepo هم از طریق تعریف dependencyهاش میتونه یه چیز مشابه ارائه بده، ولی این گراف رو به شکل یه ابزار درجهیک و قابل بررسی در اختیارت نمیذاره — نه به شکلی که Nx میذاره.
این تفاوت در مقیاس CI خودش رو نشون میده: یه monorepo با ۱۵۰ پکیج که یه PR فقط دو تاشو تغییر داده، نباید کل repo رو تست کنه. مدل affected-graph در Nx، در کنار اجرای توزیعشدهی task روی CI agentها، دقیقاً برای همین مشکل طراحی شده. یه مقایسهی صادقانه اما اینه که درستیِ caching در Nx همون دام environment variable رو داره که Turborepo داره — مدل اعتماد زیرینشون یکیه، فقط Nx یه رابط کاربری بهتر برای فهمیدن محتوای dependency graph ارائه میده.
در Bazel: ساختهای hermetic مشکل درستی رو حل میکنن، با یه هزینهی واقعی
رویکرد Bazel کاملاً متفاوته، و برخلاف بقیه، مشکل درستیِ cache رو واقعاً حل میکنه، نه اینکه فقط کاهشش بده. ساختهای Bazel توی یه محیط ایزوله (sandbox) اجرا میشن که به فایلسیستم محیط یا هر چیزی خارج از inputهای صراحتاً تعریفشده دسترسی ندارن — یه build در Bazel واقعاً نمیتونه به یه environment variable که فراموش کردی تعریف کنی وابستگی پنهان داشته باشه، چون sandbox اصلاً بهش دسترسی نمیده. به این میگن یه build «بسته و ایزوله» (hermetic)، و به همین خاطره که Google — که Bazel رو از سیستم داخلیش به اسم Blaze به شکل Open Source منتشر کرد — در مقیاس میلیاردها خط کد و هزاران مهندس، به build caching اعتماد میکنه.
البته این مزیت یه هزینه داره: دشواری پذیرشیه که Turborepo و Nx عمداً ازش دوری کردن. ابزار Bazel ازت میخواد گراف build رو با فرمت فایلی خودش به اسم BUILD توصیف کنی (به زبان Starlark که یه گویش Python هست)؛ یعنی باید dependencyهای npm، pip یا Maven رو از طریق ruleهای مخصوص Bazel (مثل rules_js، rules_python، rules_jvm_external) بپوشونی، نه اینکه فقط Bazel رو به package.json یا requirements.txt موجودت اشاره بدی. مهاجرت یه monorepo جاوااسکریپتی با ۱۰۰ پکیج به Bazel معمولاً یه پروژهی چند ماههست، نه کار یه بعدازظهر. تیمهایی که این سرمایهگذاری رو میکنن معمولاً اونایی هستن که قبلاً خطاهای ناشی از cache اشتباه براشون گرون تموم شده — یه build منتشرشده که بیسروصدا از کد قدیمی استفاده کرده بوده — یا مقیاس build (هزاران target، اجرای از راه دور روی یه build farm) از توان ابزارهای غیر hermetic فراتر رفته.
انتخاب بین اینا
تصمیم واقعی اینجا «کدوم ابزار سریعتره» نیست — هر سهتاشون به اندازه کافی سریع هستن که یه cache hit تقریباً آنی حس بشه. سوال اصلی اینه که چه نوع خرابی رو میتونی تحمل کنی و چقدر درد مهاجرت رو میکشی:
- سراغ Turborepo برو اگه یه monorepo موجود با JS/TS و زیر حدود ۵۰ پکیج داری، میخوای caching تا آخر هفته راه بیفته، و حاضری نظم تعریف صریح همهی inputها رو بپذیری (و وقتی یه چیزی stale به نظر میرسه audit کنی).
- سراغ Nx برو اگه از اون اندازه رد شدی، به مدل affected-graph برای منطقی نگه داشتن زمان CI نیاز داری، و میخوای ابزارهای generator/plugin برای اسکفولدینگ یکنواخت پکیجهای جدید داشته باشی — البته با قبول همون نظم تعریف input که Turborepo هم لازمش داره.
- سراغ Bazel برو اگه قبلاً به خاطر یه باگ stale-cache که به production رسیده ضرر دیدی، چند زبان مختلف (Java، Go، Python و JS) توی یه repo داری، یا مقیاس CI ات واقعاً به اجرای از راه دور روی یه build farm نیاز داره نه فقط یه remote cache مشترک — و میتونی نیروی لازم برای مهاجرت رو تأمین کنی.
یه آزمون ساده قبل از تصمیم نهایی: برگرد ببین آخرین باری که تیمت یه build فرستاد و بیسر و صدا از یه artifact قدیمی استفاده شد کِی بوده. اگه همچین اتفاقی هرگز نیفتاده، مدل سبکتر Turborepo یا Nx احتمالاً معاملهی درستیه. اگه بیشتر از یه بار اتفاق افتاده، اونجاست که sandbox ایزولهی Bazel ارزشش رو نشون میده و هزینهی مهاجرتش رو توجیه میکنه.