سرورهای MCP سریعتر از آن تکثیر میشوند که کسی بتواند آنها را ممیزی کند

Model Context Protocol یا بهاختصار MCP، مسئلهای واقعی را حل کرد: پیش از وجود آن، هر فریمورک ایجنت هوش مصنوعی روش اختصاصی خودش را برای متصلکردن مدل به یک پایگاه داده، یک فایلسیستم، یا یک API بیرونی داشت، و هیچکدام با هم سازگار نبودند. MCP این اتصال را به یک رابط واحد استاندارد کرد — هر سرور سازگار با MCP میتواند ابزارها، منابع، و پرامپتها را به هر کلاینت سازگار با MCP عرضه کند، یعنی یک ایجنت ساختهشده روی یک فریمورک میتواند از یک سرور MCP ساختهشده توسط جامعه بدون هیچ کد یکپارچهسازی اختصاصی استفاده کند.
این استانداردسازی خودش مسئله است. MCP اتصال یک ابزار تازه را بهسادگی افزودن یک خط به یک فایل پیکربندی تبدیل کرد، و اکنون رجیستریهای عمومی هزاران سرور منتشرشده توسط جامعه را فهرست میکنند که از عملیات Git تا پیامرسانی Slack تا دسترسی مستقیم به شل را پوشش میدهند. تقریباً هیچکدام بهصورت مستقل ممیزی نشدهاند، تقریباً هیچکدام امضا نشدهاند، و تقریباً هیچکدام از ایجنتهایی که آنها را نصب میکنند این موارد را بررسی نمیکنند.
شرح یک ابزار اکنون بخشی از سطح حمله شماست
بخشی از MCP که کمتر از واقع برآورد میشود، شرح ابزار است — ابرداده متنی سادهای که یک سرور ارسال میکند تا به مدل بگوید یک ابزار چه کاری انجام میدهد و چگونه باید فراخوانی شود. این شرح مستقیماً به پنجره کانتکست مدل بهعنوان متن دستوری مورد اعتماد بارگذاری میشود، درست مانند یک system prompt. اگر مهاجمی سرور را کنترل کند (یا یک سرور مشروع را از طریق یک وابستگی، تصاحب حساب رجیستری، یا بهروزرسانی مخرب به خطر بیندازد)، او متنی را کنترل میکند که مدل آن را بهعنوان راهنمایی معتبر در نظر میگیرد.
این همان مکانیسمی است که پژوهشگران امنیتی اکنون آن را مسمومیت ابزار (tool poisoning) مینامند: شرح ابزار یک سرور شامل دستورالعملهای پنهان است — گاهی در کامنتهای HTML، گاهی در کاراکترهای یونیکد نامرئی در یک رابط کاربری رندرشده — که به مدل میگوید یک فایل اعتبارنامه را هم بخواند، یا تاریخچه گفتگو را به یک ابزار دوم با نام «پشتیبانی» ارسال کند، یا یک دستورالعمل ایمنی بعدی را نادیده بگیرد. هیچکدام از اینها نیاز به مخرببودن کد واقعی ایجنت ندارد. این آسیبپذیری کاملاً در ابرداده زبان طبیعیای زندگی میکند که بیشتر فرایندهای بازبینی اصلاً آن را بهعنوان کد در نظر نمیگیرند.
زنجیره تأمینی که هیچکس آن را نقشهبرداری نکرده
امنیت زنجیره تأمین نرمافزار سنتی دههها ابزار دارد: امضای بسته، SBOM، اسکن وابستگی، ساختهای قابل بازتولید. سرورهای MCP تقریباً همه اینها را دور میزنند. یک سرور معمولاً یک اسکریپت یا باینری کوچک است که از یک مخزن GitHub یا یک رجیستری جامعه کشیده میشود، با هر مجوزی که فرایند میزبان دارد اجرا میشود، و هرگاه نگهدارنده نسخه تازهای منتشر کند بهروزرسانی میشود — بدون قفل نسخه اجباری در بیشتر پیکربندیهای کلاینت بهصورت پیشفرض.
این یعنی سروری که یک تیم مهندسی در ماه مارس بررسی کرده، میتواند در نوامبر، بیسروصدا، نرمافزار کاملاً متفاوتی شود، با همان نام و همان ورودی در فایل پیکربندی. این را با سرورهایی ترکیب کنید که دسترسی فایلسیستم، اجرای شل، یا فراخوانیهای شبکه خروجی درخواست میکنند — که برای سرورهای MCP «مفید» که کار واقعی انجام میدهند رایج است — و یک ورودی رجیستری بهخطرافتاده معادل دادن دسترسی ریشه یک باینری بازبینینشده به هر چیزی میشود که فرایند میزبان ایجنت میتواند به آن دسترسی داشته باشد.
یک پیکربندی MCP با مسئولیتپذیری واقعی چگونه است
تیمهایی که MCP را در محیطهای تولیدی واقعی اجرا میکنند، نه در یک آزمایش روی لپتاپ، به چند عملکرد همگرا شدهاند که این ریسک را بدون از دستدادن راحتی استاندارد کاهش میدهد:
سرورها را بر اساس نسخه و هش قفل کنید، هرگز بر اساس «جدیدترین». با یک سرور MCP دقیقاً مانند هر وابستگی شخص ثالث دیگر رفتار کنید: نسخه را قفل کنید، هش را هنگام نصب تأیید کنید، و پیش از ارتقا دوباره بازبینی کنید. یک فایل پیکربندی که میگوید «همیشه جدیدترین نسخه را بکش» یک فایل پیکربندی است که به هر commit آینده نگهدارنده، برای همیشه، اعتماد میکند.
شرحهای ابزار را بخشی از بازبینی کد در نظر بگیرید، نه مستندات. هر متنی که یک سرور به کانتکست مدل میفرستد معادل یک دستورالعمل است. آن را برای یونیکد پنهان، کامنتهای HTML، یا عباراتی که سعی میکنند دستورالعملهای سطح سیستم را نادیده بگیرند اسکن کنید، درست مانند بازبینی تزریق در یک فرم وب.
بهصورت پیشفرض از یک فهرست مجاز از سرورهای خاص و شناختهشده استفاده کنید، نه کشیدن از رجیستریهای جامعه در زمان اجرا. کشف در زمان اجرا برای نمونهسازی اولیه راحت است و برای هر چیزی که اعتبارنامههای واقعی یا دادههای تولید را لمس میکند خطرناک است.
فرایندهای ایجنت را با محدودترین دامنه مجوز مورد نیاز اجرا کنید. اگر یک سرور فقط به دسترسی خواندنی یک پوشه نیاز دارد، نباید با همان مجوزهای فایلسیستم کل پوشه خانگی کاربر اجرا شود. فرایند میزبان ایجنت را درون محیط ایزوله اجرا کنید، نه فقط به قصد بیانشده مدل تکیه کنید.
هر فراخوانی ابزار و کل آرگومانهای آن را ثبت کنید، نه فقط خروجی نهایی مدل. بیشتر رخدادهای مسمومیت ابزار بهصورت پسنگرانه از طریق لاگهای ممیزی کشف میشوند، چون پاسخ نهایی مدل به کاربر اغلب کاملاً عادی به نظر میرسد درحالیکه نشت داده در یک فراخوانی ابزار میانی اتفاق افتاده که هیچکس آن را زیر نظر نداشته است.
منحنی رشد MCP بسیار شبیه اکوسیستم اولیه npm پیش از آن است که کسی ماهیچه پاسخدهی به حوادث از نوع left-pad را برای آن بسازد — سریع، مفید، و چندین سال جلوتر از ابزار امنیتیای که باید همراه آن عرضه میشد. خود پروتکل نقص نیست. مشکل این است که یک سرور منتشرشده توسط جامعه را به این دلیل که محبوب است ایمن فرض کنیم، نه به این دلیل که کسی واقعاً آن را بازبینی کرده باشد.