اقتصاد بازیافت باتری خودروهای الکتریکی در سال ۲۰۲۶ بهبود یافت، اما موج اول بازیافتکنندگان برای مشاهده آن دوام نیاوردند
فناوری بازیافت باتری در سال ۲۰۲۶ از یک آستانه واقعی عبور کرده است: عملیات هیدرومتالورژیکی در مقیاس بزرگ اکنون ۹۵ درصد یا بیشتر از لیتیوم و کبالت و تا ۹۷ درصد نیکل موجود در باتری خودروی الکتریکی مستعمل را بازیابی میکند و با ظرفیت پردازش بیش از ۲۰ تن در روز و اتوماسیون کامل، حاشیه سود به ۳۵ تا ۴۵ درصد میرسد. این یک فرآیند صنعتی واقعاً سودآور است. با این حال، دو تن از برجستهترین بازیافتکنندگان مستقل این بخش نتوانستند آن اعداد را به ثمر بنشینند – Ascend Elements در آوریل ۲۰۲۶ درخواست حمایت از ورشکستگی (Chapter 11) کرد و Li-Cycle ورشکسته شد و توسط غول معدنی Glencore خریداری گردید. کارکرد فناوری و بقای کسبوکار دو مسئله مجزا از آب درآمدند.
چه چیزی واقعاً موج اول را شکست
مسئله اصلی زمانبندی بود، نه شیمی. بازیافتکنندگان ظرفیت خود را بر اساس پیشبینیهای پذیرش خودروهای الکتریکی در سالهای ۲۰۲۱-۲۰۲۲ ساختند که رشد سریعتری از ناوگان را نسبت به آنچه در عمل رخ داد فرض میکردند، و آن ظرفیت را زمانی ساختند که قیمت لیتیوم، کبالت و نیکل نزدیک به بالاترین سطح چندساله خود بود. هنگامی که این قیمتهای فلزی در سال ۲۰۲۴ با ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش مواجه شدند – زیرا عرضه با تقاضای کندتر از پیشبینیها هماهنگ شد – بخش درآمدی مدل کسبوکار بازیافت (فروش فلزات بازیافتی به زنجیره تأمین باتری) همزمان با اینکه هزینههای ثابت کارخانههای تازهساخت هنوز در حال بازپرداخت بود، فروپاشید.
Ascend Elements یک مطالعه موردی مفید است زیرا فناوری این شرکت واقعاً کار میکرد: تأسیسات آن در جورجیا در سال ۲۰۲۵ به اولین کارخانه ایالات متحده تبدیل شد که کربنات لیتیوم با خلوص بیش از ۹۹ درصد را از باتریهای بازیافتی در مقیاس تجاری تولید کرد. اعلام ورشکستگی شکست فرآیند بازیافت نبود – این شرکت همچنان به فعالیت تأسیسات خود و انجام تعهدات قراردادهای offtake موجود، از جمله یک قرارداد چندساله با شرکت بازرگانی کالا Trafigura، ادامه میدهد در حالی که ترازنامه خود را بازسازی میکند. این یک مشکل ساختار سرمایه است که بر روی یک فناوری کارآمد سوار شده است.
چرا بازیافت همچنان از نظر ساختاری ضروری است
هیچکدام از این موارد مورد بلندمدت بازیافت باتری را تغییر نمیدهد – فقط نشان میدهد که این مورد از حجم واقعی باتریهای در حال پایان عمر جلوتر بوده است. ضایعات سالانه باتری قابل بازیافت (پکهای پایان عمر به علاوه ضایعات تولیدی) پیشبینی میشود از حدود ۱.۴ میلیون تن در سال ۲۰۲۶ به ۵ تا ۷ میلیون تن در سال تا سال ۲۰۳۰ افزایش یابد، زیرا اولین موج بزرگ خودروهای الکتریکی فروخته شده در سالهای ۲۰۱۸-۲۰۲۱ شروع به رسیدن به مرز ۸ تا ۱۰ سال میکند که در آن پکها معمولاً تعویض میشوند یا خودرو از رده خارج میگردد.
حتی در حجمهای سال ۲۰۲۶، مواد بازیافتی در حال حاضر حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد از تقاضای جهانی نیکل و کبالت درجه باتری و ۵ تا ۱۰ درصد از تقاضای لیتیوم را پوشش میدهد – موادی که در غیر این صورت نیاز به استخراج جدید داشتند. این سهم به طور مکانیکی با افزایش سن باتریها افزایش خواهد یافت، مستقل از اینکه چه اتفاقی برای ترازنامه هر شرکت بازیافتکنندهای میافتد. ناهماهنگی در سال ۲۰۲۶ بین زمانی است که حجم خوراک وارد میشود و زمانی که کارخانههای ساخته شده برای پردازش آن برای بقا به درآمد نیاز دارند.
چه کسی واقعاً در موقعیت پیروزی قرار دارد
Redwood Materials واضحترین تضاد را با داستان Ascend Elements و Li-Cycle ارائه میدهد. Redwood در سال ۲۰۲۶ در میان همان محیط قیمتگذاری دشوار، ۱۳۵ شغل (حدود ۱۰ درصد از نیروی کار خود) را کاهش داد، اما با تنوعبخشی فراتر از بازیابی خالص فلز از ورشکستگی جلوگیری کرد – این شرکت اخیراً شروع به استفاده مجدد از ۱۰۰ پک باتری استفادهشده Rivian به عنوان ذخیرهسازی انرژی ثابت در کارخانه Rivian در ایلینوی کرده است، و باتریهای پایان عمر را به یک جریان درآمد دوم (ذخیرهسازی شبکه) تبدیل میکند، به جای اینکه صرفاً به فروش فلزات خام بازیافتی در یک بازار کالایی ضعیف متکی باشد.
الگویی که ارزش دنبال کردن دارد: کسبوکارهای بازیابی فلز مستقل بیشترین آسیبپذیری را در برابر نوسانات قیمت کالاها دارند، در حالی که شرکتهایی که کاربردهای عمر دوم – ذخیرهسازی ثابت، برق پشتیبان صنعتی – را بر روی ظرفیت بازیافت میسازند، در زمان کاهش قیمت فلزات بکر یک پوشش (hedge) دارند. خرید Li-Cycle توسط Glencore به همان جهت اشاره دارد: یک کنگلومرای معدنی با زیرساخت تجارت فلز موجود و درآمد متنوع میتواند یک کسبوکار بازیافت را در طول یک چرخه نزولی جذب کند، به گونهای که یک بازیافتکننده تخصصی (pure-play) نمیتواند.
این به چه معناست برای آینده
برای خودروسازان و تولیدکنندگان باتری که به دنبال شرکای بازیافت هستند، نکته عملی این است که قدرت ترازنامه طرف مقابل را به همان اندازه فناوری نرخ بازیابی وزن دهند – یک تأسیسات با خلوص لیتیوم ۹۹ درصد به عنوان یک شریک زنجیره تأمین بیارزش است اگر شرکت ادارهکننده آن در میانه قرارداد دچار ورشکستگی بینظم شود. برای سرمایهگذاران، درس سال ۲۰۲۶ این بخش این است که بلوغ فناوری بازیافت و قابلیت بقای کسبوکار بازیافت در جدول زمانی متفاوتی حرکت میکنند، و شکاف بین آن دو دقیقاً همان جایی است که اولین موج شرکتهای تخصصی (pure-play) گرفتار شدند. محاسبات بازیابی فلز کار میکند. زنده ماندن به اندازه کافی تا زمانی که حجم باتریها به ظرفیت نصبشده برسد، مسئله واقعی کسبوکاری است که هنوز در حال حل شدن است.