رباتهای جراحی از دستیاری فراتر میروند و به بخیهزنی خودکار میرسند، و نهادهای نظارتی در تلاش برای همگام شدن هستند
هر ربات جراحی تأییدشده توسط FDA امروز بر اساس یک اصل ساده ساخته شده: یک جراح انسانی آن را کنترل میکند، و ربات آن کنترل را با دقتی بیشتر از آنچه یک دست انسانی بهتنهایی میتواند مدیریت کند، ترجمه میکند. یک بررسی سیستماتیک از رباتهای جراحی تأییدشده FDA نشان داد که ۸۶٪ در پایینترین سطح خودمختاری — تلهاپراسیون خالص — کار میکنند، در حالی که تنها حدود ۶٪ به سطح ۳ میرسند، خودمختاری مشروط، جایی که سیستم یک زیروظیفه از پیش تعریفشده را تحت نظارت فعال انسانی اجرا میکند. خودمختاری کامل، جایی که ربات یک روش را با نظارت جراح بهجای کنترل او تکمیل میکند، یک دمو تحقیقاتی بوده، نه یک دستهبندی بالینی. این خط شروع به محو شدن کرده است.
نمایش دانشگاه جانز هاپکینز واقعاً چه چیزی را نشان داد
محققان دانشگاه جانز هاپکینز SRT-H (ترانسفورمر ربات جراحی سلسلهمراتبی) را ساختند، سیستمی که بر روی ساعتها ویدیوی جراحی ضبطشده آموزش دیده، نه دستورالعملهای دستی کدگذاریشده. در آزمایش روی یک مدل جراحی واقعی، SRT-H توالی ۱۷ مرحلهای برداشتن کیسه صفرا را با دقت ۱۰۰٪ در آزمایشهای مکرر تکمیل کرد، حتی زمانی که محققان عمداً موقعیت شروع ربات را تغییر دادند و ظاهر بافت را با رنگهای شبیه خون تغییر دادند تا سازگاری را آزمایش کنند. سیستم همچنین به اصلاحات گفتاری در میانه عمل پاسخ داد.
چرا این بهزودی وارد اتاق عمل نمیشود
شکاف بین یک نمایش موفق آزمایشگاهی و استقرار بالینی، نظارتی است، نه فنی. دستورالعمل پیشنویس موجود FDA در مورد دستگاههای جراحی رباتیک بهصراحت رباتهای خودمختاری را که بخشهای قابل توجهی از یک روش را بهطور مستقل از یک پزشک واجد شرایط انجام میدهند، پوشش نمیدهد. در حال حاضر هیچ مسیر نظارتی تعریفشدهای برای صدور مجوز سیستمی که بدون کنترل لحظهبهلحظه انسانی تصمیمات حین عمل میگیرد وجود ندارد.
مسیر واقعبینانه کوتاهمدت
انتظار میرود خودمختاری در رباتیک جراحی همانطور که در هوانوردی و اتوماسیون صنعتی وارد شد، ظاهر شود: ابتدا زیروظایف باریک و تأییدشده، با حفظ نظارت انسانی برای بخشهایی از یک روش که تنوع آناتومیک در آنها بالاترین است. برای سیستمهای بیمارستانی و سازندگان دستگاه که این حوزه را دنبال میکنند، نکته عملی این است که گلوگاه تغییر کرده. قابلیت یادگیری ماشین برای اجرای قابلاعتماد یک توالی کامل جراحی اکنون در یک محیط تحقیقاتی وجود دارد. آنچه وجود ندارد چارچوبی نظارتی است که بتواند آن را ارزیابی کند.