ناشران استیبلکوین مثل بانکها اوراق خزانه نگه میدارن، ولی قانون GENIUS مثل بانک باهاشون رفتار نمیکنه

بازار استیبلکوین آمریکا تا اواسط ۲۰۲۶ به محدودهای بین ۳۰۰ تا ۳۱۰ میلیارد دلار رسید؛ پایینتر از اوج ماه می که نزدیک ۳۲۰ میلیارد دلار بود. از این مقدار، حدود ۱۸۴ میلیارد دلار متعلق به تتر (USDT) و حدود ۷۴ میلیارد دلار مربوط به USDC شرکت Circle هست. روی هم، این دو ناشر بزرگ حدود ۲۶۰ میلیارد دلار ذخایر نگه میدارن که بخش قابلتوجهی از اون در اوراق خزانهداری کوتاهمدت آمریکاست. این حجم یعنی اینا به اندازهای بزرگن که روی زیرساخت بازار اوراق خزانهداری تأثیر میذارن — و چارچوب نظارتی که اکنون شامل حالشان میشود اصلاً برای این مقیاس طراحی نشده بود.
قانون GENIUS Act واقعاً چه چیزی رو الزامی میکنه
قانون GENIUS Act که در جولای ۲۰۲۵ به امضا رسید و از ۱۸ جولای ۲۰۲۶ بهطور کامل اجرایی شده، ناشران استیبلکوین رو ملزم میکنه که توکنهاشون رو یکبهیک با وجه نقد، سپردههای بانکی بیمهشده، یا اوراق بهادار کوتاهمدت دولت آمریکا پشتیبانی کنن. این قانون صراحتاً ناشران رو از پرداخت مستقیم سود به دارندگان توکن منع میکنه — بندی که هدفش اینه جلوی رقابت مستقیم استیبلکوینها با سپردههای بانکی برای جذب سرمایههای بهدنبال بازده رو بگیره. روی کاغذ، پشتوانه ۱۰۰٪ محافظهکارانهتر از بانکداری با ذخیره کسری به نظر میرسه. اما در عمل، یه نوع خاص از شکنندگی رو بازتولید میکنه که قانونگذاری بانکی یه قرنه داره ابزار مدیریتش رو میسازه — بدون اینکه هیچکدوم از اون ابزارها رو با خودش آورده باشه.
عدم تطابق: مقیاس بانکی، قوانین غیربانکی
یه بانکی که با موج برداشتهای مشتریان روبرو میشه میتونه از پنجره تنزیل (discount window) فدرال رزرو قرض بگیره، و سپردهگذاراش هم صرفنظر از اتفاقی که برای ترازنامه بانک بیفته، تا ۲۵۰,۰۰۰ دلار تحت پوشش بیمه FDIC هستن. یه ناشر استیبلکوین که با موج بازخرید مواجه میشه، هیچکدوم از این پشتوانهها رو نداره. تنها دفاعش در برابر هجوم بازخرید، سرعتیه که میتونه داراییهای ذخیره رو به وجه نقد تبدیل کنه. اوراق خزانهداری کوتاهمدت در شرایط عادی نقدشوندگی خوبی دارن، ولی در یه بحران نقدینگی گسترده بازار، نمیشه اونا رو فوری به ارزش اسمیشون نقد کرد — و دقیقاً همین سناریوییه که احتمال وقوع هجوم بازخرید استیبلکوین توش از همه بیشتره.
الزام پشتوانه ۱۰۰٪ قانون GENIUS Act ریسک ورشکستگی رو نسبت به ساختارهای استیبلکوین پیش از ۲۰۲۵ کاهش میده؛ چند تا از اون ساختارها اوراق تجاری، اوراق قرضه شرکتی و دیگر داراییهای کمنقدشوندهتر نگه میداشتن. ذخایر تتر هنوز شامل بعضی وامهای تضمینشده و فلزات گرانبها در کنار اوراق خزانهداری میشه. همین موضوع بخشی از دلیلیه که تتر یه رمزارز جداگانه و متمرکز روی بازار آمریکا به اسم USAT رو از طریق Anchorage Digital Bank راهاندازی کرد، با Cantor Fitzgerald بهعنوان امین ذخایر — ساختاری که خاص طراحی شده تا الزامات قانون GENIUS Act رو تمیزتر از ترکیب ذخایر جهانی USDT فعلی تتر برآورده کنه.
چرا این موضوع فراتر از دنیای کریپتو اهمیت داره
مجموع ۲۶۰ میلیارد دلاری که توی اوراق خزانه کوتاهمدت نشسته، در برابر بازار حدوداً ۶ تریلیون دلاری این اوراق عدد قابل چشمپوشیای نیست — اما به اندازهای بزرگ هست که اگه یه فروش اجباری ناگهانی رخ بده — نه به خاطر تغییری در داراییهای پشتوانه، بلکه به خاطر ازدسترفتن اعتماد به یه ناشر — میتونه به شکل یه رویداد نقدینگی در بازارهای تأمین مالی کوتاهمدت خودش رو نشون بده. این با هجوم به بانک فرق داره؛ هجوم به بانک رو بیمه سپرده و تسهیلات آخرین وامدهنده مهار میکنه. این وضعیت بیشتر شبیه هجوم به صندوقهای بازار پول هست — همون مقایسهای که بعد از ۲۰۰۸ و دوباره بعد از رویداد نزدیک به بحران مارس ۲۰۲۰، باعث شد قوانین اصلاح صندوقهای بازار پول شکل بگیره. استیبلکوینها حالا به اندازهای بزرگ شدن که به همین سطح از بررسی دقیق نیاز دارن، و قانون GENIUS با همهی الزامات ذخیرهاش، این نظارت رو در خودش نداره.
چه چیزی رو باید دنبال کرد
آزمون واقعی بعدی نه یه هک هست و نه از دست دادن پیوند قیمتی به خاطر داراییهای بد — الزامات ذخیرهی قانون GENIUS این سناریوها رو نسبت به دوران پیش از ۲۰۲۵ خیلی کماحتمالتر کرده. آزمون واقعی یه موج بازخرید ناشی از بیاعتمادیه که دقیقاً در زمانی بیاد که نقدینگی بازار اوراق خزانه از قبل کم هست — همون ترکیبِ همزمانِ فشارهایی که ناظران بازار در ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳ یاد گرفتن توی گوشههای دیگهی بازارهای تأمین مالی کوتاهمدت دنبالش بگردن. اینکه شرکت Circle تنها ناشری هست که مجوز توکن پول الکترونیکی تأییدشده رو تحت چارچوب MiCA اتحادیه اروپا داره، در مقابل Tether که با مجموعهای وصلهوپینهای از نهادهای اختصاصِ هر حوزه قضایی کار میکنه، ارزش داره دنبال بشه — به عنوان شاخصی برای سنجش اینکه کدوم ناشر موقعیت بهتری داره که از یه رویداد بازخرید اجباری، بدون فروش اضطراری، جان سالم به در ببره.