RPKI اکنون ۷۰ درصد مسیرهای اینترنت را پوشش میدهد، اما ربودن مسیر همچنان رخ میدهد

طبق اندازهگیری IPinfo در سپتامبر ۲۰۲۶، حدود ۷۰.۳ درصد از پیشوندهای مسیریابیشده اینترنت اکنون دارای یک Route Origin Authorization (ROA) معتبر هستند؛ رقمی که یک سال پیش ۵۴.۰ درصد بود. این سریعترین رشد ۱۲ماهه در پذیرش RPKI از زمان استانداردسازی این پروتکل است و به این معناست که اکنون اکثریت جدول مسیریابی جهانی در برابر سادهترین نوع ربودن BGP محافظت میشود: اعلام یک پیشوند توسط مهاجمی که هیچ حقی برای آغاز آن ندارد.
نکته مهم در چیزی است که این عدد واقعاً اندازه میگیرد. Route Origin Validation (ROV) دقیقاً یک چیز را بررسی میکند — اینکه آیا سیستم خودمختاری که یک پیشوند را اعلام میکند، مجاز به این کار است یا نه. این مکانیزم هیچ چیزی درباره مسیری که آن اعلام طی میکند نمیگوید، و مکانیزمی که برای پوشش این شکاف ساخته شده، یعنی ASPA (Autonomous System Provider Authorization)، طبق آمار Hurricane Electric در ژوئیه ۲۰۲۶ تنها روی حدود ۲.۵ درصد از ASNها پیادهسازی شده است. این صنعت نیمه آسان امنیت BGP را حل کرده و اکنون در نیمه سخت آن متوقف شده است.
چرا BGP هرگز برای اعتماد طراحی نشده بود
Border Gateway Protocol به سال ۱۹۸۹ برمیگردد و بر اساس یک فرض ساده کار میکند: هر شبکه به همسایگان خود میگوید که به کدام بلوکهای آدرس دسترسی دارد، و هر همسایه آن را باور میکند. هیچ اثبات رمزنگاریشدهای در خود پروتکل وجود ندارد — تنها اعتبار، فیلترکردن دستی و، برای دههها، امید. یک روتر پیکربندینادرست یا یک اپراتور بداندیش میتوانست فضای آدرس کس دیگری را اعلام کند و بخش قابلتوجهی از ترافیک جهانی بدون هیچ اکسپلویتی به آن سمت هدایت میشد.
RPKI که در اوایل دهه ۲۰۱۰ بهعنوان استاندارد IETF نهایی شد، یک گواهی امضاشده رمزنگاریشده به هر بلوک آدرس متصل میکند و مشخص میکند کدام AS مجاز به آغاز آن است. روترهایی که ROV را اجرا میکنند، اعلامهایی را که با این گواهی مطابقت ندارند رد میکنند. مشکل پیادهسازی هرگز فنی نبود — هماهنگی بود. ROV تنها زمانی از شما محافظت میکند که شبکههای میان شما و یک مهاجم نیز بر اساس آن فیلتر کنند، و برای بیش از یک دهه، تعداد کافی از آنها این کار را نمیکردند تا سرمایهگذاری کسی به نتیجه برسد. سال ۲۰۲۶ سالی است که این محاسبه تغییر کرد.
واقعاً چه چیزی تغییر کرد
سه عدد این تغییر را توضیح میدهد. گزارش ARIN در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ پوشش معتبر RPKI برای فضای IPv4 ثبتشده در ARIN را ۵۹.۴ درصد نشان میدهد. دادههای Hurricane Electric در ژوئیه ۲۰۲۶ پوشش ROA برای IPv4 را ۶۵.۶ درصد و برای IPv6 را ۷۳.۵ درصد گزارش میکند — شبکههای IPv6 که جدیدتر هستند و توسط اپراتورهایی که RPKI را از روز اول راهاندازی کردهاند اداره میشوند، همواره جلوتر هستند. و در فوریه ۲۰۲۶، شرکت ترانزیت Tier-1 به نام Sparkle شروع به رد مستقیم اعلامهای مسیر نامعتبر از نظر RPKI کرد، نه صرفاً ثبت آنها؛ حرکتی که مهندسان شبکه سالها آن را بهعنوان نقطهای که پذیرش RPKI دیگر اختیاری نخواهد بود، پیشبینی میکردند. وقتی یک Tier-1 مسیرهای نامعتبر شما را حذف میکند، ترافیک شما دیگر به بخشهایی از اینترنت نمیرسد — این انگیزهای بسیار قویتر از یافته یک بازرسی امنیتی است.
نتیجه عملی این روند در شمار رخدادها دیده میشود. گزارش امنیت مسیریابی جهانی Qrator در سهماهه اول ۲۰۲۶ تنها یک ربودن جهانی BGP و هفت نشت مسیر جهانی را برای آن سهماهه ثبت کرده است — عددی کوچک نسبت به استانداردهای تاریخی، اگرچه نشت مسیر (جایی که مسیرهای قانونی در جهت اشتباه اعلام میشوند، اغلب به دلیل پیکربندی نادرست و نه بداندیشی) دقیقاً همان دستهای است که ROV هیچ کاری برای توقف آن انجام نمیدهد.
نقاط کوری که هیچ داشبوردی نشان نمیدهد
ROV حداقل دو شکاف ساختاری دارد که عدد پوشش ۷۰ درصد آنها را پنهان میکند. نخست، بسیاری از ROAها با ویژگی max-length نامحدود ثبت شدهاند — به این معنا که گواهی نهتنها پیشوند دقیق، بلکه هر زیرپیشوند دقیقتر درون آن را نیز مجاز میکند. مهاجم میتواند یک مسیر دقیقتر برای بخش کوچکتری از فضای آدرس اعلام کند، آن را بهعنوان صحیح از نظر RPKI معتبر سازد، و همچنان در رقابت مسیریابی بر اعلام قانونی و کمدقیقتر پیروز شود، چون مسیرهای دقیقتر بهطور پیشفرض در BGP ترجیح داده میشوند. این یک حمله deaggregation است، و کاهش مقادیر max-length به حداقل لازم تغییری پیکربندی است که اپراتورها معمولاً از آن صرفنظر میکنند، چون کاری خستهکننده است و تا زمانی که مشکل ایجاد نکند، بهندرت چیزی را خراب میکند.
دوم، ROV مبدأ را اعتبارسنجی میکند، نه مسیر را. مهاجمی که یک AS مجاز قانونی را به خطر بیندازد یا با آن همکاری کند، همچنان میتواند بخشهای مسیر پس از آن نقطه را جعل یا دستکاری کند، و ROV هیچ مکانیزمی برای شناسایی آن ندارد. ASPA این شکاف را با اجازهدادن به یک AS برای اعلام رمزنگاریشده ارائهدهندگان بالادستی قانونی خود میبندد، بهطوریکه مسیری از طریق یک ارائهدهنده غیرمجاز علامتگذاری میشود — اما با پیادهسازی ۲.۵ درصدی، این مکانیزم هنوز به اثرات شبکهای نرسیده است.
اپراتورهای شبکه واقعاً باید چه کاری انجام دهند
سه اقدام مشخص، محافظت واقعی را از یک علامتزدن صوری جدا میکند. نخست، ROAهای موجود را از نظر مقادیر max-length بیشازحد مجاز بررسی کنید — یک ROA برای یک /24 نباید max-length آن را /24 مجاز کند، مگر اینکه تخصیص فرعی واقعاً در جریان باشد؛ محدودکردن آن بلافاصله شکاف deaggregation را میبندد. دوم، حتی با وجود پذیرش پایین، اکنون ASPA را پیادهسازی کنید — این پروتکل تنها زمانی کمک میکند که بخش کافی از مسیر در آن مشارکت داشته باشد، و کسی باید زود شروع کند. سوم، RPKI را بهعنوان یک برنامه کامل امنیت مسیریابی در نظر نگیرید؛ آن را با پایش بیدرنگ BGP (Qrator، Cloudflare Radar و RIS متعلق به RIPE همگی فیدهای قابلاستفاده منتشر میکنند) ترکیب کنید که نشت مسیر و ناهنجاریهایی را که ROV ساختاری قادر به دیدن آنها نیست، شناسایی میکند. نقطه عطف ۷۰ درصدی پیشرفتی واقعی است. اما خط پایان نیست.