تمرکز ارائهدهندگان DNS یک نقطه واحد شکست برای اینترنت ایجاد میکند

DNS اینترنت بهعمد بهصورت یک سلسلهمراتب غیرمتمرکز طراحی شد — بدون یک اپراتور واحد، بدون یک نقطه واحد شکست، تابآوری از طریق طراحی. در سال ۲۰۲۶، این هدف طراحی و واقعیت تجاری به شدت از هم فاصله گرفتهاند. اکنون تعداد انگشتشماری از شرکتها اکثریت قریب به اتفاق ترافیک وب را حل، میزبانی و پیشخدمت میکنند، و افزونگیای که سیستم برای تضمین آن ساخته شده بود، در عمل اغلب وجود ندارد.
اعداد، با چند روش اندازهگیری شده، همگی به یک سو اشاره میکنند. بر اساس تعداد دامنه، سرورهای نام GoDaddy حدود ۱۴.۲۴ درصد همه دامنهها و Cloudflare حدود ۱۰.۶۵ درصد را مدیریت میکنند، طبق یک تحلیل صنعتی. اندازهگیری W3Techs از وبسایتهای زنده در عوض Cloudflare را در ۱۷.۷ درصد و GoDaddy را در ۹.۹ درصد قرار میدهد. بازار resolver حتی بیشتر متمرکز است: یک تحلیل ISP Column تخمین میزند که Google به تنهایی ۶۵ درصد بازار resolver باز DNS را مدیریت میکند.
افزونگی بخشی است که قرار است از قطعی جلوگیری کند، و تا حد زیادی وجود ندارد. یک شاخص صنعتی ادعا میکند که ۹۲.۵ درصد دامنههای تفویضشده به یک سازمان DNS واحد بدون پشتیبان مستقل وابسته هستند — یعنی اگر آن یک ارائهدهنده قطع شود، دامنه نیز قطع میشود. فقط تخمین ۷.۵ درصد از دامنهها DNS خود را در دو اپراتور واقعاً مستقل توزیع میکنند.
این فرضی نیست؛ از هماکنون چیزها را خراب میکند. در آگوست ۲۰۲۶، یک نقص سرمایش در مرکز داده Namecheap در فینیکس بیش از ۵,۰۰۰ سرور را از کار انداخت و میزبانی، تفکیک DNS و ایمیل را برای هر دامنهای که به آن تسهیلات واحد وابسته بود، مختل کرد.
چرا این اتفاق افتاد با وجود پروتکلی که برای جلوگیری از آن طراحی شده بود. خود DNS از نظر معماری غیرمتمرکز باقی میماند — هر کسی میتواند یک سرور نام مرجع اجرا کند. آنچه متمرکز شد، اقتصادی است که روی آن قرار گرفته است.
کاری که اپراتورهای سایت و شرکتها باید واقعاً انجام دهند. DNS چندارائهدهنده — اجرای سرورهای نام مرجع خود در دو اپراتور واقعاً مستقل بهجای یکی با یک پشتیبان که همچنان به همان بکاند وابسته است — تنها اصلاح با بیشترین اثرگذاری است.