خودروهای متصل داده‌های رفتار راننده را به شرکت‌های بیمه می‌فروشند، و اکثر رانندگان نمی‌دانند
اکثر رانندگان فرض می‌کنند نرخ بیمه آن‌ها بر اساس سابقه رانندگی، کد پستی و تاریخچه خسارات تعیین می‌شود. به‌طور فزاینده‌ای، این نرخ همچنین توسط داده‌هایی شکل می‌گیرد که خودروی خودشان جمع‌آوری و فروخته است — ترمزهای ناگهانی، سرعت بیش از حد، سفرهای نیمه‌شب، استفاده از تلفن هنگام رانندگی — که از طریق خطی جریان می‌یابند که اکثر رانندگان هرگز موافقت نکرده‌اند و نمی‌توانند آن را ببینند. اجرای قانون سرانجام به این رویه رسیده است، اما به‌طور نابرابر، و بیشتر حفاظت به این بستگی دارد که در کدام ایالت زندگی می‌کنید و خودروی کدام سازنده را می‌رانید.
دو خط، یک مقصد
داده رفتار رانندگی از دو مسیر اصلی به شرکت‌های بیمه می‌رسد. اولین مسیر از سیستم تله‌ماتیک داخلی سازنده خودرو — همان اتصالی که راه‌اندازی از راه دور، کمک در جاده و خدمات شبیه OnStar را قدرت می‌دهد — به کارگزاران داده می‌رود که آن را جمع‌آوری و بازفروش می‌کنند. دومین مسیر از طریق اپلیکیشن‌های موبایل شخص ثالث است، که اغلب با کمک در جاده یا برنامه‌های پاداش همراه‌اند، و رفتار رانندگی را مستقیماً از سنسورهای تلفن ردیابی می‌کنند.
هر دو خط معمولاً به چند کارگزار داده مشابه می‌رسند. LexisNexis Risk Solutions و Verisk دو بازیگر اصلی هستند که داده خام رانندگی را دریافت و به «امتیازات استاندارد رفتار راننده» تبدیل می‌کنند که شرکت‌های بیمه آن را می‌خرند و مستقیماً در مدل‌های بیمه‌گری خود وارد می‌کنند. گزارش‌ها نشان می‌دهد Verisk دیگر داده خودروی متصل را مستقیماً از سازندگان خودرو دریافت نمی‌کند و آن مسیر خاص را محدودتر کرده، در حالی که LexisNexis همچنان محصولات مبتنی بر تله‌ماتیک را به صنعت بیمه عرضه می‌کند. اثر عملی این است که یک راننده می‌تواند یک اپلیکیشن قابل‌مشاهده «بیمه مبتنی بر استفاده» را رد کند و همچنان داده رفتاری از طریق اتصال داخلی خود خودرو به بیمه‌گر برسد — کانالی با شفافیت بسیار کمتر و، تا اخیراً، توجه قانون‌گذاری بسیار کمتر.
اجرای قانون شروع شده، اما محدود و تازه است
مهم‌ترین اقدام تا به امروز، دستور رضایت FTC علیه GM و OnStar است که در ژانویه ۲۰۲۶ نهایی شد. طبق شرایط آن، GM اکنون باید پیش از جمع‌آوری، استفاده یا اشتراک‌گذاری داده خودروی متصل، رضایت صریح و فعال کسب کند، و مصرف‌کنندگان می‌توانند درخواست حذف داده جمع‌آوری‌شده کنند یا جمع‌آوری موقعیت جغرافیایی را کاملاً غیرفعال کنند. این یک تغییر معنادار است — اما خاص GM است، از طریق یک دستور رضایت فدرال به‌دست آمده نه یک قانون عمومی، و سایر سازندگان خودرو را متعهد نمی‌کند.
اجرای قانون در سطح ایالتی جدیدتر و پراکنده‌تر است. تگزاس از Allstate و زیرمجموعه تله‌ماتیک آن، Arity، به دلیل رویه‌های جمع‌آوری داده شکایت کرد — به گفته گزارش‌ها، اولین اقدام اجرایی توسط یک دادستان کل ایالتی تحت یک قانون حریم خصوصی مصرف‌کننده ایالتی که به‌طور خاص تله‌ماتیک را هدف قرار می‌دهد. یک اقدام جداگانه در تگزاس گزارش شده علیه Progressive و Toyota به دلیل ادعاهای اشتراک‌گذاری داده رانندگی بدون رضایت صریح است، هرچند این‌ها ادعا هستند نه یافته‌های تأییدشده در این مرحله. کالیفرنیا به‌جای آن مسیر جریمه مالی را در پیش گرفته، با جریمه گزارش‌شده ۱۲.۷۵ میلیون دلاری برای GM، ۶۳۲٬۵۰۰ دلاری برای Honda، و ۳۷۵٬۷۰۳ دلاری برای Ford به دلیل رویه‌های داده خودروی متصل تا میانه ۲۰۲۶.
قوانین جدید ایالتی شروع به بسته‌شدن شکاف‌هایی کرده‌اند که قانون حریم خصوصی موجود پوشش نمی‌داد. قانون HB 357 یوتا، که از ۶ مه ۲۰۲۶ اجرا می‌شود، حفاظت‌های خاص داده خودرو را اضافه می‌کند. قانون SB 1210 کالیفرنیا، که از ژوئیه ۲۰۲۶ اجرا می‌شود، نیاز به رضایت فعال را پیش از آنکه سازندگان خودرو بتوانند داده موقعیت جغرافیایی را به‌طور خاص با شرکت‌های بیمه به اشتراک بگذارند، الزامی می‌کند — قانونی محدودتر و هدفمندتر نسبت به قوانین عمومی حریم خصوصی داده، که مستقیماً خط بیمه‌گر را هدف قرار می‌دهد. چند ایالت دیگر لوایح مشابه حریم خصوصی تله‌ماتیک ارائه کرده‌اند، هرچند اکثر آن‌ها در کمیته متوقف شده‌اند تا به رأی رسیده باشند.
شکاف شفافیتی که باقی می‌ماند
حتی در جایی که قوانین رضایت وجود دارد، شرکت‌های بیمه معمولاً الزامی ندارند که افشا کنند کدام منابع داده خاص یک تصمیم نرخ معین را شکل داده است. راننده‌ای که تخفیف را رد شده، یا با حق بیمه بالاتری در تمدید مواجه شده، معمولاً راه مستقیمی برای دانستن اینکه آیا امتیاز تله‌ماتیک نقشی داشته ندارد، چه رسد به دیدن یا به‌چالش‌کشیدن داده زیربنایی. این عدم تقارن — داده شما که به تصمیمی خوراک می‌دهد که نمی‌توانید بازرسی کنید — مشکل اصلی است که قانون‌گذاران کندتر از مسئله جمع‌آوری خودش به آن پرداخته‌اند.
کاری که رانندگان اکنون واقعاً می‌توانند انجام دهند
پورتال خدمات متصل یا حریم خصوصی سازنده خودروی خود را مستقیماً بررسی کنید، نه فقط دفترچه راهنمای داشبورد — اکثر سازندگان خودرو بزرگ اکنون یک داشبورد حریم خصوصی اختصاصی دارند که در آن می‌توانید دسته‌های خاص اشتراک‌گذاری داده، از جمله ردیابی موقعیت جغرافیایی و رفتار رانندگی، را بررسی و غیرفعال کنید. اگر مشتری GM یا OnStar هستید، شما به‌طور خاص تحت پوشش دستور رضایت FTC هستید: حق مستندشده‌ای برای درخواست حذف داده و غیرفعال‌کردن جمع‌آوری موقعیت جغرافیایی دارید، و GM موظف است آن درخواست را محترم بشمارد.
فرض نکنید نبود یک اپلیکیشن تله‌ماتیک قابل‌مشاهده به این معنی است که هیچ اشتراک‌گذاری داده‌ای در حال انجام نیست. اتصال داخلی سازنده خودرو می‌تواند بدون نصب هیچ اپلیکیشنی یا پیشنهاد تخفیفی، همان خط کارگزار را تغذیه کند — جمع‌آوری داده و پیشنهاد تخفیف تصمیمات جداگانه‌ای هستند، و رد یکی لزوماً شما را از دیگری خارج نمی‌کند. تنظیمات خدمات متصل را به‌طور خاص بررسی کنید، نه فقط اینکه آیا در یک برنامه بیمه مبتنی بر استفاده ثبت‌نام کرده‌اید.
اگر در یوتا یا کالیفرنیا زندگی می‌کنید، حفاظت‌های جدید خاص ایالتی (به‌ترتیب HB 357 و SB 1210) حقوق قوی‌تر و صریح‌تری نسبت به رانندگان در اکثر ایالت‌های دیگر به شما می‌دهد — ارزش دانستن قانون خاص ایالت خودتان را دارد به‌جای فرض اینکه یک پایه فدرال شما را پوشش می‌دهد. برای همه دیگران، چندپارگی نظارتی به این معناست که حفاظت واقعی شما به کد پستی شما بستگی زیادی دارد، نه فقط سابقه رانندگی‌تان، حداقل تا زمانی که ایالت‌های بیشتری از یوتا و کالیفرنیا پیروی کنند.