رباتهای همکار سرانجام برای خرید مستقیم توسط کارخانههای کوچک ارزان شدهاند

یک کارگاه دهایستگاهی در یک شهرک صنعتی کوچک، مشتریای نیست که سازندگان ربات سازمان فروش خود را بر اساس آن بنا کرده باشند. برای بیشتر دو دهه گذشته، رباتهای همکار — بازوهای کوچکتر و بدون قفس که برای کار در کنار انسانها طراحی شدهاند نه پشت یک حفاظ ایمنی — از نظر مالی برای آن کارگاه خارج از دسترس بودند، حتی اگر این فناوری دقیقاً با کار آن تناسب داشت: اجراهای کوتاه، تغییرات مکرر، یک وظیفه تک برای تندرکردن دستگاه یا پرداختکاری که هیچکس نمیخواهد آن را با دست در یک شیفت هشتساعته انجام دهد. خودِ بازو هرگز تمام هزینه نبود. یکپارچهسازی، ارزیابی ایمنی و برنامهنویسی سفارشی بهطور معمول قیمت برچسب ربات را دو یا سه برابر میکرد. این محاسبات در چند سال گذشته بهقدری تغییر کرده که محاسبه برای یک سازنده کوچک اکنون واقعاً متفاوت به نظر میرسد، و ارزش دارد که دلیل آن را بررسی کنیم.
منحنی قیمت واقعاً حرکت کرد
Universal Robots این دسته را ساخت و برای سالها عملاً سقف قیمت را نزدیک به ۴۰ تا ۵۰ هزار دلار برای یک سیستم تکبازو نصبشده تعیین کرد. رقابت این محاسبات را تغییر داد. سازندگان چینی از جمله Elite Robots و JAKA، به همراه مجموعه رو به رشدی از رقبا، قیمت بازوی خام را با رقابت بر اساس هزینه بهجای برند بهشدت کاهش دادند، و بازیگران تثبیتشده نیز بهجای واگذاری این بخش، با خطوط محصول سطح پایینتر پاسخ دادند. خود بازو — بخشی که زمانی بزرگترین قلم هزینه بود — اکنون بهطور معمول بین ۸ تا ۱۸ هزار دلار بسته به بار و دسترس قرار میگیرد، و یک سیستم تکایستگاهی کاملاً ابزارآلاتدار و برنامهریزیشده نزدیک به ۲۰ تا ۳۰ هزار دلار تمام میشود، نه بیش از ۵۰ هزار دلار. این هنوز پول واقعی برای یک کارگاه دهنفره است، اما دوره بازگشت سرمایه برای یک وظیفه تکراری را از چند سال به زیر دو سال در بیشتر کاربردهای تندرکردن دستگاه و برداشت-و-قراردادن کاهش میدهد.
تغییر بزرگتر این است که چه کسی میتواند آن را برنامهریزی کند
دومین هزینهای که زمانی استقرار در کارگاههای کوچک را میکشت، نیروی کار یکپارچهسازی بود. یک دهه پیش، راهاندازی یک کوبات برای یک وظیفه جدید به معنای استخدام یک یکپارچهساز سیستم برای نوشتن برنامههای حرکتی سفارشی بود، که میتوانست بهراحتی بهاندازه خود ربات هزینه داشته باشد. نسل فعلی کوباتها با برنامهنویسی آموزش-از-طریق-نمایش عرضه میشود: یک اپراتور فیزیکی بازو را یکبار از طریق حرکت هدایت میکند، چند پارامتر را از طریق رابط تبلت تنظیم میکند، و ربات آن را بازپخش میکند. این یک ادعای بازاریابی بدون محتوا نیست — این بزرگترین دلیل منفرد است که چرا یک صاحب کارگاه بدون سابقه رباتیک میتواند یک کوبات را برای یک قطعه جدید در یک بعدازظهر راهاندازی کند، بهجای آنکه هفتهها منتظر خالیشدن زمانبندی یک یکپارچهساز بماند. این کار یکپارچهسازی را بهطور کامل حذف نمیکند؛ فیکسچرسازی، ابزارآلات انتهای بازو و ارزیابی ریسک ایمنی همچنان به تخصص واقعی نیاز دارند. اما بزرگترین هزینه تکراری را هر بار که کارگاه میخواهد ربات را برای کار دیگری بازتخصیص دهد حذف میکند، که برای یک کارگاه کوچک با تغییرات مکرر بیشتر از یک کارخانه بزرگ که یک قطعه را سالها اجرا میکند، اهمیت دارد.
کدام کارها واقعاً واجد شرایط هستند
هر وظیفه در کارگاه یک نامزد خوب برای کوبات نیست، و بیشازحد فروختن این نکته دلیل شکست پروژههای آزمایشی است. کارهایی که بهطور مداوم بازگشت سرمایه سریع دارند، سه ویژگی مشترک دارند: آنقدر تکراری هستند که همان حرکت را دهها یا صدها بار در یک شیفت اجرا کنند، شامل قطعهای هستند که در موقعیت و جهتگیری بهاندازه کافی ثابت است که یک تنظیم بینایی یا فیکسچر پایه بتواند بهطور قابلاعتماد با آن کار کند، و کارهایی هستند که کارگران فعالانه از انجام آنها بیزارند یا در حین انجام آن آسیب میبینند — تندرکردن دستگاه CNC، جابهجایی قطعه پرس بریک، پرداختکاری، و ایستگاههای ساده برداشت-و-قراردادن یا بازرسی برندگان تکراری در مطالعات موردی سراسر صنعت هستند. کارهایی که به قضاوت مداوم انسانی نیاز دارند، قطعاتی با تنوع بالا را جابهجا میکنند، یا به سرعت و بار خام یک ربات صنعتی پشت یک حفاظ ایمنی نیاز دارند، تناسب ندارند، و کارگاهی که یک کوبات را روی وظیفه نادرست قرار میدهد، معمولاً ربات را برای مسئلهای مقصر میداند که در واقع یک انتخاب کاربردی بد بوده است.
هزینههایی که هنوز بهراحتی دستکم گرفته میشوند
سه هزینه بهطور معمول از محاسبات سرانگشتیای که یک صاحب کارگاه قبل از خرید انجام میدهد حذف میشوند. ابزارآلات انتهای بازو — گریپرها، فنجانهای خلاء یا فیکسچرهای سفارشی برای نگهداشتن واقعی قطعه — اغلب ۱۵ تا ۲۵ درصد از هزینه کل پروژه است و مخصوص آن قطعه است، بنابراین اگر کارگاه بعداً ربات را برای کار دیگری بازتخصیص دهد، منتقل نمیشود. ارزیابی ریسک ایمنی یک نیاز واقعی است، نه کاغذبازیای که بتوان از آن صرفنظر کرد؛ کوباتی که نزدیک انسانها کار میکند همچنان به یک ارزیابی مستندشده از محدودیتهای سرعت، محدودیتهای نیرو و شرایط توقف مناسب برای کاربرد خاص نیاز دارد، و اشتباه در این مورد هم یک مسئله مسؤولیت و هم، در بسیاری از حوزههای قضایی، یک مسئله انطباق است. و زمان سیکل معمولاً از یک ربات صنعتی اختصاصی یا یک اپراتور ماهر در حداکثر سرعت کندتر است — کوباتها بازدهی خام را با ایمنی و انعطافپذیری معامله میکنند، بنابراین مورد بازگشت سرمایه باید بر اساس آزادسازی یک کارگر برای وظایف با ارزش بالاتر یا اجرای شیفتهای بدون نظارت ساخته شود، نه بر این اساس که ربات سریعتر از فردی است که جایگزین آن میشود.
یک کارگاه کوچک واقعاً چگونه باید این را ارزیابی کند
با یک وظیفه شروع کنید، نه یک برنامه اتوماسیون سراسری کارخانه. وظیفهای را در کارگاه انتخاب کنید که تکراریترین است، کمترین محبوبیت را نزد کسی که فعلاً آن را انجام میدهد دارد، و آسانترین قابلیت فیکسچرسازی قابلاعتماد را دارد — معمولاً یک ایستگاه تندرکردن دستگاه یا بازرسی تکقطعه. یک قیمت ثابت همهچیزشامل بگیرید که بازو، ابزارآلات انتهای بازو، ارزیابی ایمنی و حداقل آموزش پایه را شامل شود، نه فقط قیمت خام ربات، و آن عدد را با هزینه کامل ساعات کار نیروی انسانی که در ۱۸ ماه آزاد میشود مقایسه کنید، شامل هزینههای اضافهکاری یا نیروی موقتی که آن وظیفه تولید کرده است. اگر این محاسبات برای یک ایستگاه کار کند، دانش یکپارچهسازی که کارگاه در حین انجام آن میسازد، استقرار دوم و سوم را بهطور قابلتوجهی ارزانتر و سریعتر میکند — دقیقاً همان اثر مرکب که سازندگان بزرگتر سالها آن را بهدست آوردهاند و اکنون تنها برای یک کارگاه دهنفره در دسترس قرار گرفته است.